ห นู ม า ลี ฆ่ า ห มี ด้ ว ย มื อ เ ป ล่ า . . .

ยังไม่กลางคืน แต่คาดว่าคืนนี้คงจะไม่มีเวลามาอัพ . . .

 

 

นกต้องไปเรียนต่อที่กรุงเทพแล้ว(จริงๆนครนายก แต่เอาเถอะ . . )

 

ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยจากบ้านไปไหนนานเกิน1เดือน

แค่เดือนเดียวก็คิดถึงสงขลาโฮกๆแล้ว

คิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคนเลย ปู่ ย่า ป้า อา น้องๆ

 

ตอนนี้ชักจะเริ่มมีความรู้สึกไม่อยากไปแล้วแฮะ

 

ถึงแม้จะเกิดที่กรุงเทพ แต่นกมาโตที่สงขลาอ่ะ

 

ไปอยู่ที่นั่น นกคงคิดถึงบ้านมากๆ

 

คิดถึงทะเล . . .

 

คิดถึงอาหารใต้ ที่กินที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าที่บ้าน

 

คิดถึงรถตู้-รถเมล์ สายหาดใหญ่สงขลา ที่นั่งประจำทุกเสาร์อาทิตย์

 

คิดถึงลิงที่โรงเรียน(เอ้า เรื่องจริง โรงเรียนนกข้างหลังเป็นภูเขา วันดีคืนดีเหล่าทายาทหนุมานจะลงจากเขามาหาของกินในโรงเรียนนั่นแล)

 

คิดถึงหมูกะทะที่วันนี้จะไปกินฉลองส่งท้าย

 

คิดถึงไอติมโอ่ง

 

คิดถึงลีการ์เด้นและเซ็นทรัล แหล่งพักผ่อนหย่อนใจหลังเรียนพิเศษและระหว่างเรียน(??)

 

 

 

ที่สำคัญที่สุดคือนกเป็นห่วงบ้าน

 

เวลานกไม่อยู่ ใครจะคอยดูแลปู่ ดูแลย่า

 

ใครจะคอยช่วยย่าทำงานบ้าน(ถึงแม้ว่านกจะช่วยไม่เยอะก็เถอะ)

 

เวลานกไม่อยู่ นิคจะยืมดินสอใครวาดการ์ตูน(ถึงแม้จะยืมแล้วไม่เคยคืนก็เถอะ)

 

แล้วใครจะเป็นคนคอยเช่าหนังมาให้ เท็น นิค ทิ ดู ??

 

ใครจะคอยรับผิดชอบ เวลาน้องคอมพิวเตอร์ป่วย ไม่สบาย

 

 

 

นกเป็นห่วงปู่เป็นห่วงย่าที่สุด

ปู่อายุมากแล้ว มากๆๆ แถมยังเป็นเบาหวาน เดินไปไหนก็ไม่ค่อยสะดวก

ย่าก็เป็นโรคกระเพาะ แถมยังปวดหลัง แล้วทีนี้ใครจะเป็นคนคอยยกของหนักๆ

ใครจะตากผ้าแทนย่า . . . ใครจะคอยช่วยทำกับข้าว ใครจะคอยช่วยล้างจาน

ใครจะคอยช่วยไปซื้อของ

 

 

 

นกว่านกต้องเป็นโรคโฮมซิคแน่ๆเลยอ่ะ

 

 

ลากันชั่วคราวนะสงขลา อีกไม่นานฉันจะกลับมา

 

 

ด้วยรัก และผูกพัน

 

 

ฟีนอมีนกกี้