수아의 세상 ,,,

รับมาจากหยกออมม่าก๊ะ

วิธีเล่น  ขั้นที่หนึ่ง เลือกคู่วายที่ชอบมาสี่คู่
สามคู่น้อยไป ฮ่าๆๆ จริงๆอยากทำคู่ของลูกฉ่อยด้วย แต่ๆๆๆ สะใภ้เยอะเหลือเกิน//ปาดเหงื่อ

ขั้นที่สอง จงตอบคำถามต่อไปนี้...

ถ้าเคะที่ถูกเลือกของคุณทำสิ่งต่อไปนี้..เมะจะทำยังไง?

1.กินมากกว่าปกติ
โซฮี: ยังไม่อิ่มเหรอซอนมิ ... งั้นเดี๋ยวฉันไปเอาขนมกับน้ำอัดลมมาเพิ่มนะ
นิกคุณ: พี่รู้ใช่ไหมว่าผมชอบคนมีน้ำมีนวล
จียง: นายกำลังจะฟิตกล้ามอีกแล้วใช่มั๊ย ...
อีทึก: กินเลยจ้ะ กินเยอะๆ มีเนื้อมีหนังเวลากอดแล้วมันนุ่มนิ่มดี เดี๋ยวลุงจะไปรับงานเอ็มซีเพิ่มอีกสักสี่ห้ารายการ เอาตังมาเลี้ยงป้าไง

2.จู่ๆใส่ชุดบางเบาเซ็กซี่ออกไปเดทด้วยกัน!! ทำให้ชาวบ้านหันมองเป็นแถบๆ
โซฮี: ฉันว่าชุดนี้มันบางไปนะ//ลากมือซอนมิไปเปลี่ยนชุด
นิกคุณ: ถ้าฮยองกล้าใส่ชุดนี้ ผมก็กล้าจูบฮยองกลางที่สาธารณะนะ
จียง: ชุดนี้มันของฉันนี่ ...
อีทึก: ป้าสวยมากที่สุดในสามโลกเลยจ้ะ

3.อยู่ดีๆมีหูแมว หางแมว โผล่ออกมา
โซฮี: ซอนมิน่ารักจังเลย
นิกคุณ: พี่เหมาะกับปลอกคอสีดำ... //เชยคางพี่แจบอม
จียง: ทำไมตานายยังดำอยู่อ่ะ
อีทึก: ฮีบอม แกสิงร่างป้าอยู่ใช่มั๊ย!!!

4.ขอเลี้ยง หมา/แมว/นก
โซฮี: ก็ดีนะ แมงโก้จะได้ไม่เหงาไง เดี๋ยวฉันจะช่วยซอนมิเลี้ยงเอง
นิกคุณ: ลูกของเราใช่มั๊ย ... //ทำตาบลิ๊งๆ
จียง: ฉันอยากเลี้ยงอีกัวน่า ...
อีทึก: เอาเลยจ้ะ มีหลายตัวสนุกสนานดี งั้นเดี๋ยวลุงจะไปรับงานเอ็มซีเพิ่มจากข้อ1อีกสักห้าหกรายการ เอาตังมาให้ป้าเลี้ยงแมวไง // กัดฟันพูดสุดฤทธิ์

5.จู่ๆมาเอาใจ ทำตัวน่ารักผิดปกติ
โซฮี: ช่วงนี้ซอนมิน่ารักจังเลย อยากได้อะไรเป็นพิเศษรึเปล่า เดี๋ยวฉันจะซื้อให้
นิกคุณ: ฮยองเป็นของผมคนเดียวรู้หรือเปล่า ... อย่าไปทำแบบนี้กับใครนะ // กักตัวไว้ในอ้อมแขน จมูกชนจมูก นัยตาหวานเยิ้ม
จียง:
ซึงริ – ฮยองเหนื่อยมากใช่ไหมฮะ นี่น้ำส้มเย็นๆ กินแล้วก็อย่าหักโหมมากนะฮะ
จียง – ขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้ แต่ฉันจะหาเวลาว่างๆ แล้วเราไปเที่ยวด้วยกันนะ // ลูบหัวซึงริ
อีทึก:   ป ปะ ป ป้า อยากได้ อะ อะ แอร์เมส เหรอจ๊ะ // ปาดเหงื่อต่อจากข้อข้างบนพร้อมกับดูตารางงาน ...... ดะ ดะ ดะ ได้สิจ๊ะ ดะ ดะ เดี๋ยวลุงจะไปรับงานเอ็มซีเพิ่มจากข้อข้างบนอีกสักสองสามรายการ จะได้มีตังซื้อแอร์เมสให้ป้าดีไหมจ๊ะ

แถ่กครัยดี เอาเหมือนเดิม ดาร์ กับ หม่ำยักษ์ ละกัน

ลุงกับป้า จะฮาไปไหน ฮ่าๆๆ

เพิ่งไปผ่าเหงือกมาเมื่อวาน สยองมาก คนที่เคยผ่าฟันคุดน่าจะเข้าใจ เหอๆ แล้วบร๊ะเจ้า ผ่าเสร็จกลับมานอน เปิดพัดลมจ่อ สรุปว่าภูมิแพ้กำเริบ หายใจไม่ออก ไข้ขึ้น จาม บร๊ะจ้าววววว แผลเปิด เลือดทะลักเต็มปาก ต้องเปลี่ยนผ้าก๊อซ โฮก เพลียมาก ไม่เอาอีกแร๊ววว แงแง

เปิดเทอมละน๊า เรียนหนักมาก 24หน่วยกิต ต้องตื่นเช้าทุกวัน เพราะเรียนเช้าทุกวัน เหนื่อยมาก กลับมาบ้าน เปิดเนตให้สัก เต็มที่ก็ไม่เกินสามทุ่มอ่ะ หลังจากนัน้คือนอนละ เพราะมันเหนื่อย ต้องรีบตื่นเช้าอีก โฮกๆ

ได้คุยเอ็มกับพี่ฟีน สักพักนึงละ พี่ฟีนถามว่า เรื่องที่จะไปเกาหลีเป็นยังไง เราก็บอกว่ายังไม่รู้เลย ยังไม่แน่ใจ ต้องรอดูว่าเค้าจะให้โควต้ามากี่คน เกรดเราจะโอเคมั๊ย อาจารย์จะให้ไปมั๊ย

พี่ฟีนก็ตอบกลับมาว่า งั้นแกก็ไม่ต้องพยายามอะไรเลยน่ะสิ

เราก็ เออ ว่ะ ไม่ต้องพยายามอะไรเลย ไม่ต้องดิ้นรนสู้กับคนเป็นร้อยเป็นพันเหมือนสอบชิงทุน แค่พยายามทำเกรดให้ดีๆ เรียนให้ดีๆเท่านั้น ... ถ้าแค่นี้เรายังไม่พยายามอีก มันก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วช่ายมะ

ขอบคุณพี่ฟีนที่พูดให้นกคิด ถึงแม้ว่ามันจะหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ หรือตั้งใจ เพราะถ้าไม่มีประโยคนั้นของพี่ นกก็คงจะยังลอยลมต่อไปเรื่อยๆ ขอบคุณม๊ากกกกก

ช่วงนี้เราอาจจะหายไปจากสารบบ ถ้าคิดถึงก็โทรมาหาได้นะ แต่ขอเปนวันหยุดละกันเนอะ วันธรรมดาขอพักผ่อนละกาน ถึงจะหายไปแต่ก็ยังคิดถึงทุกคนนะงับ